Monthly Archives: Ιανουαρίου 2019

1

Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος ( 27 Ιανουαρίου).

Andrew Nagorski. Ο εξαίρετος δημοσιογράφος-συγγραφέας των βιβλίων του Β’ΠΠ.

Ο Andrew Nagorski είναι ένας από τους πιο φημισμένους Αμερικανούς δημοσιογράφους. Υπήρξε συντάκτης του Newsweek για πάνω από τρεις δεκαετίες. Από το 2008 έως το 2014 υπήρξε αντιπρόεδρος του EastWest Institute, ενός think tank διεθνών σχέσεων. Έχει γράψει αρκετά ιστορικά βιβλία όπως τα Hitlerland, The latest battle και Last Stop to Vienna.

Πριν από τρία χρόνια εξέδωσε το βιβλίο του The Nazi Hunters, (ΔΤ https://bit.ly/2R3Raji )
το οποίο μπήκε στα ιστορικά bestsellers list. Στα Ελληνικά κυκλοφόρησε το ίδιο έτος (2016) από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με τίτλο «Οι Κυνηγοί των Ναζί – Η καταδίωξη των εγκληματιών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».

Το βιβλίο περιγράφει τις προσπάθειες αναγνωρισμένων κυνηγών Ναζί όπως οι Simon Wiesenthal, Tuvia Friedman, Elizabeth Holtzman, Beate και Serge Klarsfeld αλλά και λιγότερο γνωστών κυνηγών όπως οι Benjamin Ferencz, ο Fritz Bauer, William Denson, Michael Musmanno και Jan Sehn.

Μετά το τέλος του πολέμου, οι συμμαχικές κυβερνήσεις ασχολήθηκαν με την πρόληψη της εξάπλωσης του Σοβιετικού Κομμουνισμού. Η δημιουργία της Δυτικής Γερμανίας έγινε ένα σημαντικό εμπόδιο καθώς και μια βιτρίνα στον συνεχώς εξελισσόμενο Ψυχρό Πόλεμο. Ωστόσο, πολλοί Ναζί, οι οποίοι κανονικά θα είχαν συλληφθεί και (κατα)δικαστεί ως εγκληματίες πολέμου, έγιναν τώρα ζωτικοί παράγοντες της Δύσης στον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και vice versa. Ο Nagorski σημειώνει ότι στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχαν περίπου οκτώ εκατομμύρια Γερμανοί που ήταν μέλη του Ναζιστικού Κόμματος, οδηγώντας τους Συμμάχους να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ήταν σχεδόν αδύνατο να τους εξετάσουν όλους, ειδικά επειδή πολλοί από αυτούς ήταν χρήσιμοι στον αγώνα κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Αποφασίστηκε λοιπόν να τεθεί σε δίκη μόνο η ανώτατη βαθμίδα των ναζιστών ηγετών. Ο Nagorski αναφέρει ένα σημείωμα, ένα μυστικό τηλεγράφημα που στάλθηκε από το γραφείο σχέσεων της British Commonwealth στο Λονδίνο στα μέλη της Κοινοπολιτείας και το οποίο εξορθολογούσε την κατάσταση και προέτρεπε την δίωξη περιορισμένου αριθμού Ναζιστών εγκληματιών πολέμου: «Κατά την άποψή μας, η τιμωρία εγκληματιών πολέμου είναι θέμα αποθάρρυνσης των μελλοντικών γενεών από το να αντιμετωπίζουμε την τιμωρία κάθε ένοχου ατόμου […] είμαστε πεπεισμένοι ότι είναι πλέον απαραίτητο να ξεφορτωθούμε το παρελθόν όσο το δυνατόν συντομότερα ».

Εντός κι εκτός Κυβερνήσεως δεν συμφώνησαν όλοι με αυτή τη πολιτική.
Ο Nagorski περιγράφει με μοναδική αφηγηματική δεινότητα- που άλλοτε σοκάρει και άλλοτε συναρπάζει- το έργο εκείνων των «Κυνηγών Ναζί» που εργάστηκαν για να πείσουν την κυβέρνησή τους, να ακολουθήσουν και τη δεύτερη και την τρίτη βαθμίδα των ναζιστών εγκληματιών πολέμου. Η σκληρή τους επιμονή είχε ιστορικά αποτελέσματα όπως τις δίκες του Άουσβιτς και τη δίκη των Einsaztgruppen-καθώς και τη δημιουργία του Γραφείου Ειδικών Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών (OSI), του οποίου η ίδρυση από το Κογκρέσο κατέστη δυνατή από την επιμονή της Elizabeth Holtzman. Το βιβλίο καταπιάνεται επίσης σε μη κυβερνητικές οργανώσεις κυνηγών Ναζί – όπως το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο, το οποίο εξέθεσε το ναζιστικό παρελθόν του Kurt Waldheim – και ατομικές προσπάθειες, όπως αυτές της καταδίωξης του ζευγους Klarsfeld για τον Klaus Barbie. Ο Nagorski περιγράφει επίσης το αμφισβητούμενο έργο του Simon Wiesenthal, ο οποίος παρείχε στο Ισραήλ πληροφορίες που οδήγησαν στη σύλληψη του Adolf Eichmann και πολλά, πολλά άλλα.

Η περίπτωση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ(!) και Προέδρου της Αυστρίας (!)Kurt Waldheim έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το λόγο του ότι, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως αξιωματικός – σύνδεσμος στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα για την Ομάδα Στρατιών Ε΄.

Σήμερα, εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη του Β” Παγκόσμιου πολέμου, το κυνήγι των Ναζί φτάνει στο τέλος του. Οι καταζητούμενοι και οι διώκτες τους είναι ελάχιστοι. Τώρα η ιστορία τους μπορεί και πρέπει να ειπωθεί.

Σε περίπου έξι μήνες αναμένεται το νέο βιβλίο του συγγραφέα με τίτλο «The Year Germany Lost the War : 1941»

Ειρήνη Μανδηλαρά

1

Ο Κόμης του Μοντεχρίστο – Alexandre Dumas

O «Κόμης Μοντεχρίστο» είναι ένα βιβλίο που όλοι επιθυμούμε να διαβάσουμε, πλην όμως δεν είναι κάτι που μπορεί ένας βιβλιόφιλος να το αποφασίσει και τόσο εύκολα! Το πλήρες κείμενο του έργου στην Ελληνική (κι όχι μόνο) μετάφραση ξεπερνά τις 1.000 σελίδες! Κατόπιν έρχεται κι ο φόβος του κλασικού. Δηλαδή του στριφνού, του παλιού και του ξεπερασμένου. Είναι όμως έτσι; Εάν τελικώς συναντηθούμε αναγνωστικά με τον «Κόμη Μοντεχρίστο», θα αντιληφθούμε ότι καταφέρνει και ξεπερνά όλες τις προσδοκίες μας!

Περιμένουμε να βυθιστούμε στις σελίδες μίας περιπέτειας, αλλά το βιβλίο αποδεικνύεται πολύ περισσότερο από αυτό. Ό συγγραφέας του παίρνοντας τον χρόνο του για να ξεδιπλώσει τη πολυπλοκότητα των σχεδίων του, κάνει τα πράγματα πιο βαθιά και πιο ενθουσιώδη. Έτσι η μακροσκελέστατη νουβέλα του Κόμη Μοντεχρίστο αγγίζει τα όρια του ψυχολογικού θρίλερ, του ιστορικού μυθιστορήματος αλλά κι ενός απελπισμένου, ρομαντικού αναγνώσματος.
Κι αυτή η μετάλαξη του ήρωα του από έναν καλοσυνάτο κι ήπιο άνθρωπο σε έναν εκδικητικό άγγελο μας φέρνει για άλλη μία φορά μπροστά στο ερώτημα: το κακό είναι όντως απόλυτο ή μήπως οι κακοί άνθρωποι δύναται να εμφανίσουν χαρακτηριστικά και συμπεριφορές μετανοίας; Η εκδίκηση, ακόμη κι αν αξίζει κάποιος να τη πάρει, καταστρέφει ζωές. Με πρώτη αυτή του ίδιου του εκδικητή.

Αλλά ας δούμε μερικά σημαντικά γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν και μετά την συγγραφή και την έκδοση του αριστουργηματικού αυτού έργου:

1838. Ο Αλέξανδρος Δουμάς λάτρεψε τα true crime stories που διάβασε στο βιβλίο του Jacques Peuchet «Απομνημονεύματα από τα Αρχεία της Αστυνομίας των Παρισίων». Ιδιαίτερη εντύπωση του έκανε η μακάβρια ιστορία ενός υποδηματοποιού, του Pierre Picaud, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως προδότης από τρεις άνδρες, οι οποίοι επιθυμούσαν διακαώς την πλούσια αρραβωνιαστικιά του. Η περιπετειώδης, πολυτάραχη και γεμάτη ανατροπές ζωή του Picaud συγκίνησαν τον Δουμά. Κάτι άρχισε να παίρνει μορφή στο μυαλό του.

1842. Ο Jerome Bonaparte, πρώην βασιλιάς της Βεστφαλίας κι αδελφός του Ναπολέοντα, ζήτησε από τον Δουμά να γίνει οδηγός και ξεναγός του γιού του κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του δεύτερου στην Ιταλία. Ο Δουμάς ενθάρρυνε τον νεαρό πρίγκιπα να κάνει το ταξίδι του με ένα πλοίο απολαμβάνοντας τις στάσεις στα νησιά Έλβα, Πόρτοφερεο και να φτάσει τελικά στην μακρινή γη του Μοντεχρίστο. Ο Δουμάς συνεπαρμένος από τη φυσική ομορφιά του απομακρυσμένου αυτού τόπου, ορκίστηκε να τιτλοφορήσει την επόμενη νουβέλα του με το όνομα της.

1844-1846 Ο «Κόμης Μοντεχρίστο» πρωτοδημοσιεύτηκε στη Journal des Débats σε δεκαοκτώ συνέχειες από τον Αύγουστο του 1844 έως τον Ιανουάριο του 1846. Σε μορφή βιβλίου πρωτοεκδόθηκε στο Παρίσι από τις εκδόσεις Pétion κι αποτελεί- μαζί με τους «Οι Τρεις Σωματοφύλακες»- το πιο δημοφιλές κι αγαπημένο έργο του Αλέξανδρου Δουμά.

1850 (περίπου). Η πιο γνωστή από τις πρώτες Αγγλικές μεταφράσεις του βιβλίου ανήκει στην
Έμμα Λαβίνια Γκίφφορντ, τη σύζυγο του φημισμένου συγγραφέα Τόμας Χάρντυ.

1878. Ο Άγγλος συγγραφέας και ιστορικός Τζώρτζ Σαίντμπερυ έγραψε στο Fortnightly Review ότι ο «Κόμης Μοντεχρίστο» αποτελεί το πιο δημοφιλές βιβλίο στην Ευρώπη. «Κανένα μυθιστόρημα για αρκετό αριθμό ετών δεν έχει τόσους πολλούς αναγνώστες και δεν έχει διεισδύσει σε τόσες πολλές χώρες».

1880. Ο Αμερικανός πολιτικός, δικηγόρος και στρατηγός Λη Ουάλλας παραδέχτηκε ότι ο «Κόμης Μοντεχρίστο» αποτέλεσε μεγάλη πηγή έμπνευσης για το δικό του βιβλίο με τίτλο «Μπεν Χουρ: Μία ιστορία του Χριστού».

1908. Ξεκινά η σχέση του «Κόμη Μοντεχρίστο» με τον κινηματογράφο. Το ομώνυμο φιλμ σε σκηνοθεσία του Λουίτζι Μάτζι κάνει πρεμιέρα στην Ιταλία. Από τότε και μέχρι σήμερα θα υπάρξουν περί τις 40 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές μεταφορές του έργου αυτού, κατατάσσοντας τον συγγραφέα του έναν από τους πιο συχνά προσαρμοζόμενους στη μεγάλη οθόνη παρέα με τους Σαίξπηρ, Ντίκενς και Ντοστογιέφκι.

Η ιστορία του Κόμη Μοντεχρίστο αρχινά όταν ακόμα ονομαζόταν Εντμόν Νταντές.Ήταν 19 χρονών κι εργαζόταν ως αναπληρωτής καπετάνιος στο καράβι «Φαραώ» αντικαθιστώντας το νεκρό καπετάνιο του. Ήταν ένας νεαρός, ατρόμητος άνδρας, γοητευτικός κι ειλικρινής που αγαπούσε και νοιαζόταν το γέρο πατέρα του και την όμορφη αρραβωνιαστικιά του. Η καλοσύνη του και η έλλειψη πονηριάς του Εντμόν θα φέρουν τα πάνω κάτω στη ζωή του, καθώς τρεις άντρες- ο Καντερούς, ο Νταγκλάρ και ο Φερνάν- καραδοκούν τη θέση του, την αρραβωνιαστικιά του και επιθυμούν να εκβιάσουν την σιωπή του. Ο Καντερούς είναι ένας εκ γενετής απατεώνας. Ο Νταγκλάρ τον φθονεί κι εποφθαλμιά τη θέση του στο καράβι. Και ο Φερνάν τον μισεί γιατί είναι ερωτευμένος με την αρραβωνιαστικιά του.
Ο Νταγκλάρ γράφει μια επιστολή προς τον ανώτατο εισαγγελέα κατονομάζοντας τον Εντμόν Νταντές ως επικίνδυνο βοναπαρτιστή, ο οποίος διατηρεί επαφές με τον εξόριστο Ναπολέοντα, και ως δόλιο συνωμότη που μεταφέρει μηνύματα από τον πρώην Αυτοκράτορα στους συντρόφους στην Μασσαλία. Ανυποψίαστος ο Εντμόν Νταντές για την επιστολή του Νταγκλάρ ετοιμάζεται να παντρευτεί την αγαπημένη του και μετά να σαλπάρει καπετάνιος πια του πλοίου «Φαραώ».
Ο εισαγγελέας Ντε Βιλφόρ καλεί και ρωτά τον Εντμόν, σε ποιον απευθυνόταν η επιστολή που του έδωσε ο Ναπολέοντας στη στάση που έκαναν με το καράβι «Φαραώ» στη νήσο Έλβα. Ο πάντα φιλαλήθης Εντμόν δίνοντας στον εισαγγελέα το όνομα «Νουαρτιέ» υπογράφει την καταδίκη του.
Ο εισαγγελέας Ντε Βιλφόρ με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς επίσημη δίκη φυλακίζει τον Εντμόν στα σκοτεινά μπουντρούμια του Φρουρίου Ιφ. Ο Εντμόν μένει έγκλειστος στο Ιφ για 14 ολόκληρα χρόνια έχοντας χάσει τα πάντα. Τη ζωή του, όλους τους ανθρώπους που αγαπούσε κι αρκετή από τη λογική του…
Ξάφνου στο κελί του Εντμόν εμφανίζεται ο Αβάς Φαρία, ένας συγκρατούμενος του ο οποίος σκάβοντας βρέθηκε εκεί κατά λάθος! Ο Αβάς Φαρία γίνεται ο καλός άγγελος του Εντμόν. Τον βοηθάει να δραπετεύσει και να μεταμορφωθεί σε έναν άλλο, διαφορετικό άνθρωπο. Σε έναν ευγενή, μορφωμένο και αντάξιο της Γαλλικής υψηλής κοινωνίας κύριο. Σε έναν Κόμη. Τον Κόμη Μοντεχρίστο. Ο Εντμόν Νταντές έχει πεθάνει πια κι ο Κόμης Μοντεχρίστο που γεννήθηκε από τις στάχτες του, κραδαίνει το κοφτερό σπαθί της δικαιοσύνης, μίας δίκαιης εκδίκησης προς όλους αυτούς που τόσο των αδίκησαν.

H συνέχεια επί χάρτου ή επί της οθόνης. Ταπεινά προτείνω το πρώτο να προηγηθεί του δεύτερου!

Ελληνόγλωσσες μεταφράσεις του έργου :

-Ο Κόμης Μοντεχρίστο (παιδική διασκευή Ρένα Χάτχουτ) εκδόσεις Πατάκη 2014
– Ο Κόμης Μοντεχρίστο (κλασσική λογοτεχνία για παιδιά) εκδόσεις Παπαδόπουλος 2008
– Ο Κόμης του Μόντε-Χρίστο (για ενήλικες) εκδόσεις Εστία 2018

Στην Αγγλική γλώσσα :
– The Count of Monte Cristo εκδόσεις Penguin Classics unabridged edition 2003

Στη Γαλλική γλώσσα:
– Le Comte De Monte Cristo εκδόσεις Fixot 1993

Ειρήνη Μανδηλαρά

1

Βιβλιονανάγνωση! Μερικές τεχνικές για να διαβάζουμε περισσότερο

Βιβλιονανάγνωση! Μερικές τεχνικές για να διαβάζουμε περισσότερο. Και γιατί να διαβάζουμε περισσότερο; Γιατί (εκτός πολλών άλλων) τα βιβλία κάνουν καλό στον εγκέφαλο μας!

Γιατί πρέπει να αγκαλιάσουμε τα βιβλία

Η ανάγνωση των βιβλίων μπορεί να ασκήσει το μυαλό μας και ακόμη να ενισχύσει τη συναισθηματική νοημοσύνη μας. Η επιστήμη έχει βρει, ότι η ανάγνωση είναι απαραίτητη για έναν υγιή εγκέφαλο. Μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ το 2012 , όπου οι εθελοντές διάβαζαν αποσπάσματα των βιβλίων της Jane Austen ενώ βρίσκονταν μέσα σε έναν μαγνητικό τομογράφο, έδειξε ότι διαφορετικοί τύποι ανάγνωσης ασκούν διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου μας. Καθώς μεγαλώνουμε, μια άλλη μελέτη δείχνει ότι η ανάγνωση μπορεί να βοηθήσει στην επιβράδυνση ή ακόμα και στην αναστολή της γνωσιακής παρακμής. Οι λέξεις σε μια σελίδα μπορούν επίσης να βελτιώσουν τη συναισθηματική νοημοσύνη μας. Μια επισκόπηση του θέματος το 2016 έδειξε ότι οι αναγνώστες της μυθοπλασίας τείνουν να έχουν μια καλά αναπτυγμένη αίσθηση αυτού που ονομάζουν οι ψυχολόγοι «θεωρία του νου». Αυτή είναι η ικανότητα να αποδίδεις ψυχικές καταστάσεις στον εαυτό σου και στους άλλους και να καταλάβεις ότι οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να έχουν διαφορετικές επιθυμίες, συναισθήματα και σκέψεις. Ως αποτέλεσμα, οι τακτικοί αναγνώστες δείχνουν περισσότερη ενσυναίσθηση για άλλους ανθρώπους . Έτσι, τα βιβλία δεν επιτυγχάνουν μόνο να ..τεντώσουν τον εγκέφαλό μας, αλλά και να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Πώς να επιτύχουμε περισσότερες ώρες ανάγνωσης

Όλοι έχουμε ένα πολυάσχολο πρόγραμμα – μερικές φορές δεν μπορούμε να βρούμε τον χρόνο για να διαβάσουμε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα πρέπει να ξεκινήσουμε σιγά-σιγά. Ξεκινάμε λοιπόν διαβάζοντας, για παράδειγμα, πέντε σελίδες ενός βιβλίου που μας ενδιαφέρει κάθε μέρα. Μόλις .. συνηθίσουμε τις πέντε σελίδες την ημέρα, δοκιμάζουμε τις δέκα, έπειτα είκοσι, και συνεχίζουμε να ωθούμε τον ορίζοντα του στόχου μας προς τα πάνω!
Η εστίαση στα δικά μας αναγνωστικά γούστα είναι καθοριστική. Δεν είναι απαραίτητο να ξεκινήσουμε με τους The Brothers Karamazov μόνο και μόνο επειδή είναι σοβαρή λογοτεχνία – μπορούμε ακόμα να πάρουμε τα προαναφερθέντα οφέλη του εγκεφάλου από την αγαπημένη μας επιστημονική φαντασία . Αν διαβάζουμε ένα βιβλίο της επιλογής μας , η δραστηριότητα θα είναι πραγματική ευχαρίστηση και όχι μια αγγαρεία!
Καθώς αρχίζουμε να δημιουργούμε αυτή τη ρουτίνα, να είμαστε ευγενικοί με τον εαυτό μας! Η αυτοκριτική, γνωστή και ως «αυτο-εκφοβισμός», έχει αποδειχθεί ότι μας εμποδίζει να επιτύχουμε τον στόχο μας . Ακόμα κι αν χάσουμε μια μέρα, επειδή το προηγούμενο βράδυ μείναμε έξω αργά, παρακολουθήσαμε μία ενδιαφέρουσα τηλεοπτική εκπομπή ή απλά ξεχάσαμε να διαβάσουμε, θα τιμήσουμε την αναγνωστική δέσμευση μας την επόμενη μέρα!

Εφαρμόζοντας τη νέα μας συνήθεια

Τώρα που μεταμορφωθήκαμε σε .. βιβλιοσκώληκες, η νέα μας συνήθεια μπορεί να μας βοηθήσει με κάθε τρόπο. Για παράδειγμα, μια μελέτη μέτρησε τον τρόπο με τον οποίο κάποιες δραστηριότητες επιβράδυναν τον καρδιακό ρυθμό και διαπίστωσαν ότι η ανάγνωση μόλις έξι σελίδων ενός βιβλίου μας κάνει 68% πιο χαλαρούς. Βέβαια, το «ηρεμιστικό» αποτέλεσμα πιθανότατα εξαρτάται από το βιβλίο – ας ρωτήσουμε όποιον διαβάζει Stephen King αργά το βράδυ!!!
Επίσης η ανάγνωση έχει τη δύναμη να αυξήσει την παραγωγικότητά μας. Το να κάνουμε ένα διάλειμμα από ένα έργο για να εστιάσουμε σε ένα άλλο έργο, ένα άλλο έργο που χρησιμοποιεί διαφορετικές δεξιότητες, μπορεί να βελτιώσει την εστίαση και τη βραχυπρόθεσμη μνήμη μας . Έτσι ξεφεύγοντας διανοητικά για μια στιγμή, μας επιτρέπεται να επιστρέψουμε στην εργασία μας με μια φρέσκια ματιά και με ανανεωμένη εστίαση.Την επόμενη φορά που θα χάσουμε το κίνητρο μας για δουλειά, η λύση θα μπορούσε να πάρει μερικές σελίδες ανάγνωσης κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού μας διαλείμματος.

Μία μεγάλη συζήτηση: σελίδες vs οθονών vs ήχου.

Ενώ το χαρτί εξακολουθεί να είναι ο σαφής νικητής στο .. δικαστήριο της κοινής γνώμης, η επιστήμη δεν έχει αποδείξει ότι τα φυσικά βιβλία είναι εγγενώς καλύτερα από τα ψηφιακά.
Η ακαδημαϊκή έρευνα επικεντρώθηκε κατά κύριο λόγο στη διατήρηση, δηλαδή, πόσα από τα γεγονότα ενός βιβλίου θυμόμαστε μετά την ανάγνωση. Αν και τα χάρτινα βιβλία δείχνει να έχουν το πάνω χέρι, το πλεονέκτημά τους φαίνεται να εξαρτάται από το περιβάλλον και το περιεχόμενο. Η προαναφερθείσα μελέτη πραγματοποιήθηκε σε εργαστηριακό περιβάλλον: Οι μαθητές διαβάζουν όλοι το ίδιο κείμενο, κάποιοι το διάβασαν σε χαρτί ενώ κάποιοι άλλοι το είδαν σε ένα PDF στην οθόνη. Μια διαφορετική μελέτη εξέτασε τα παιδιά στην τάξη, διαβάζοντας είτε από ένα βιβλίο είτε από ένα iPad, δεν βρήκε καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο μέσων.
Όσον αφορά τα ηχητικά βιβλία (audiobooks), μέχρι στιγμής η έρευνα έχει διαπιστώσει ότι τονώνουν τον εγκέφαλο τόσο βαθιά όσο και οι ασπρόμαυρες σελίδες, αν και επηρεάζουν τη φαιά ουσία μας κάπως διαφορετικά. Επειδή ακούμε την ιστορία, χρησιμοποιούμε διαφορετικές μεθόδους για να την αποκωδικοποιήσουμε και να την κατανοήσουμε. Με τα βιβλία εκτύπωσης, θα πρέπει εμείς να παράσχουμε τη φωνή, (προσωδία) – να φανταστούμε «τον τόνο και το ρυθμό της ομιλίας», τον τονισμό, το άγχος που κρύβουν ορισμένες συλλαβές και ούτω καθεξής. Με τον ήχο, ο αφηγητής του κειμένου παρέχει έτοιμες αυτές τις πληροφορίες για εμάς, οπότε ο εγκέφαλός μας δεν δημιουργεί την προσωδία, αλλά εργάζεται για να κατανοήσει την προσωδία που φθάνει στα αυτιά μας.

Πάντως δεν χρειάζεται ντε και καλά, να απορρίψουμε το χάρτινο ή το ψηφιακό ή το ακουστικό βιβλίο. Μπορούμε κάλλιστα να επιλέξουμε ένα συνδυασμό των τριών ανάλογα με την περίσταση και τις ανάγκες μας!

πηγή: Popular Science (popsci.com)
μτφ/απόδοση: της υπογράφουσας

Ειρήνη Μανδηλαρά