Booklover’s Blog

Για τον Οδυσσέα.

Για τον Οδυσσέα.

Ο Οδυσσέας Χατζόπουλος ήταν ο πιό αντισυμβατικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει. ‘Ανθρωπος του βιβλίου, με πάθος για τη δουλειά του, αυθόρμητος, ο Οδυσσέας ήταν μοναδικός. Ρηξικέλευθος, δημιουργικός, ή τον αγαπούσες ή δεν ήθελες να τον δεις μπροστά σου. Καμμιά φορά και τα δύο. ‘Ομως δεν περνούσε αδιάφορος, ούτε σιωπηλός. Ο Οδυσσέας ήταν ένας άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή κάνοντας θόρυβο. Με γέλιο, με φωνές, με νέες ιδέες και προπαντός – με άποψη.  Ακόμη και όταν δεν συμφωνούσες μαζί του δεν μπορούσες να τον αγνοήσεις.

‘Εκανε λάθη – όπως όλοι οι δημιουργικοί άνθρωποι – και δεν φοβόταν να το παραδεχτεί και να αλλάξει γνώμη αν έτσι πίστευε.

Τον Απρίλιο με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να πάω να τον δω στο σπίτι του. Με το χαρακτηριστικό του ύφος,  «κάτσε κάτω και άκουσε με», μου είπε οτι πιά είχε κουραστεί από όλα – τους σημερινούς ανθρώπους – τον κόσμο του βιβλίου – την πολιτική κατάσταση – την ψεύτικη κουλτούρα. Δεν ήθελε να συνεχίσει. Θεωρούσε οτι έχοντας εκπληρώσει το έργο ζωής  του – την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ‘Ελληνες», ήθελε να «φύγει». Και 2 μήνες μετά, έφυγε.

Πίσω μένει το έργο του για το οποίο είχε βραβευθεί από το Πανεπιστήμιο Aix-en-Provence ώς ένα από τα σπουδαιότερα έργα της εποχής μας (ενω αντιθέτως ποτέ δεν του έγινε  οποιαδήποτε αναγνώριση από το Ελληνικό Κράτος ή κάποιον Ελληνικό  Δημόσιο Φορέα…).

Πίσω μένει και η αγαπημένη του Αθηνά, τα ανήψια του και πάρα, μα πάρα πολλοί φίλοι.

«Γιατί δε γράφεις ένα βιβλίο για τη ζωή σου, βρε Οδυσσάκο», του είπα,  φεύγοντας εκείνη την τελευταία ημέρα που ιδωθήκαμε και έχοντας ακούσει άλλες, νέες ιστορίες που ήξερε να διηγείται τόσο γλαφυρά. Αντ’αυτού, μου χάρισε το τελευταίο του βιβλίο, το «ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ». «Παρ’το», μου λέει, «και θα καταλάβεις. ‘Οσα έχω να πω, τα λέω μέσα σ’αυτό το βιβλίο».

Είμαι περήφανη που ήταν φίλος μου ο Οδυσσέας Χατζόπουλος.

Καλό ταξίδι, Οδυσσέα. Μας λείπεις.

 

Σοφίκα Ελευθερουδάκη

Skip to toolbar